دردودل که میکنی

ضعفهایت را،دردهایت را

میگذاری تو سینی و دو دستی تقدیم میکنی

که هر کدامشان را خواستند بردارند

تیز کنند ، تیغ کنند

بزنند تو روحت

دنــیای دسـت ها دنیــای بی وفــایی ســت!

امــروز دســت هـایــت

را می گــیرنـد ... قـصـه ی عـادت که شدی،

هـمـان دسـت هـا را

بـرایـت تــکـــان می دهـند!!

خدایا

دستم  به  آسمانت  نمی  رسد 

تو  که دستت  به زمین می رسد    بلندم کن

با گریه دنیا می آییم  اما چنان زندگی كنیم كه با خنده از دنیا برویم.

 · عاقلانه ترین کلمه "احتیاط " است حواست را جمع کن

·  دست و پا گیر ترین کلمه "محدودیت" است اجازه نده مانع پیشرفتت شود

·   سخت ترین کلمه "غیر ممکن" است اصلا وجود ندارد

·  مخرب ترین کلمه "شتابزدگی" است مواظب پل های پشت سرت باش

·   تاریک ترین کلمه "نادانی" است آن را با نور علم روشن کن

·  کشنده ترین کلمه "اضطراب" است آن را نادیده بگیر

·   صبور ترین کلمه "انتظار" است همیشه منتظرش بمان

·  

روز زن و روز مادر وبه همه مامانهای دنیا ودوستهای گلم چه مامان باشن چه دارن میشن چه میخوان بشن وچه مامان نباشن ولی از همه مهمتر زن كه هستن تبریك میگم

*برای مادرت یک کاری بکن فردا نه*

*چند ثانیه دیگر هم نه*

*چند ساعت بعد هم نه*

*همین الان ، اگر زنده است… دستش را*

*اگر به آسمان رفته است …قبرش را*

*اگر پیشت نیست …یادش را*

*اگر قهری…چهره اش را*

*اگر آشتی هستی پایش را…ببوس*

روی نیمکت پارک نشسته بود و به لباسهای کهنه فرزندش و تفاوت او با بچه های دیگر نگاه میکرد ، ماشین گران قیمتی جلو پارک ایستاد و مرد شیک پوشی از آن پیاده شد و با احترام در ماشین را برای همسرش که پسرکی در آغوش داشت باز کرد . با حسرت به آنها نگاه کرد و از ته دل آه کشید . آنها کودک را روی تاب گذاشتند . خدایا ! چه می دید ! پسرک عقب مانده ذهنی بود . با نگاه به جستجوی فرزندش پرداخت ، او را یافت که با شادی از پله های سرسره بالا می رفت . چشمانش را بست و از ته دل خدا را شکر کرد .

روزی مردی ثروتمند در اتومبیل جدید و گران‌‌قیمت خود با سرعت فراوان از خیابان کم رفت و آمدی می‌گذشت.
ناگهان از بین دو اتومبیل پارک شده در کنار خیابان، یک پسربچه پاره آجری به سمت او پرتاب کرد. پاره آجر به اتومبیل او برخورد کرد. مرد پایش را روی ترمز گذاشت و سریع پیاده شد و دید که اتومبیلش صدمه زیادی دیده است. به طرف پسرک رفت تا او را به سختی تنبیه کند..

صدف‌های دریا ، صدای دریا را با خود دارند،

و فلس‌های ماهی بوی ماهی را؛

کاش کاری کنیم که در زندگی و بودنمان ، عطر و بویی از انسانیت، دنیا را احاطه کند ...

کاش کاری کنیم ...

سالها رفت و هنوز

یک نفر نیست بپرسد از من

که تو از پنجره ی عشق چه ها می خواهی؟

صبح تا نیمه ی شب منتظری

همه جا می نگری

گاه با ماه سخن می گویی

گاه با رهگذران، خبر گمشده ای می جویی
 
راستی گمشده ات کیست؟

کجاست؟

صدفی در دریا است؟

نوری از روزنه فرداهاست

یا خدایی است که از روز ازل ناپیداست...؟

زیباست بخاطر تو زیستن وبرای تو ماندن به پای تو مردن وبه عشق تو سوختن؛

وچه تلخ وغم انگیز است،

دور از توبودن،

برای تو گریستن؛

و به عشق و دنیای تو نرسیدن؛

ای کاش می دانستی بدون تو،

مرگ گواراترین زندگیست؛

بدون تو وبه دور ازدستهای مهربانت، زندگی چه تلخ وناشکیباست.

ای کاش می دانستی

                        چرا  زمین خورده ام ...

 یکرنگ بمان ،

حتی اگر در دنیایى زندگی می کنی که مردمش براى پررنگ شدن حاضرند هزار رنگ باشند . . .

چرا کسی نمی پرسد زمن حالی؟

که جویم چه در این دنیا؟!

که آیا غصه ای دارم؟

و آیا خنده ام از روی خوشحالیست؟

و شاید در دلم دیوار تنهاییست.

کسی از من نمی پرسد که دردم چیست؟

که این دنیا پر از آوای بد خواهی ست…

همه تنها،همه سر در گریبانند!!!

کسی از حال همسایه نمی پرسد!!!

                                                و خاک تشنه ی گلدان

                                                همیشه خشک و صحراییست…

گاهی گمان نمی کنی ولی می شود،

 گاهی نمی شود، نمی شود که نمی شود؛

گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است،

گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود؛

گاهی گدای گدای گدایی و بخت با تو نیست،

گاهی تمام شهر گدای تو می شود... 

در بیمارستانی، دو بیمار در یک اتاق بستری بودند. یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی تختش که کنار تنها پنجره اتاق بود بنشیند ولی بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد و همیشه پشت به هم اتاقیش روی تخت بخوابد.

آنها ساعتها با هم صحبت می‏کردند؛ از همسر، خانواده، خانه، سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می‏زدند و هر روز بعد از ظهر، بیماری که تختش کنار پنجره بود، می‏نشست و تمام چیزهائی که بیرون از پنجره می‏دید، برای هم اتاقیش توصیف می‏کرد.